Λατρεμένο σκούρο μπλε*

Κι έρχεται η μουσική να σηκώσει την κουρτίνα της ψυχής
και να αποκαλύψει όλα τα ξεχασμένα σκοτάδια και όλες
τις πληγές που κλείσαν αλλά σημάδια ανεξίτηλα αφήσαν στην ψυχή.
Κι εκείνες τις άλλες που ακόμα αιμορραγούν, αλλά τις γλύφουμε στωικά
παρατείνοντας την επούλωση.
Στην μυστική κοινωνία των σκοταδιών η αναγνώριση γίνεται πάντα
χωρίς λόγια - οι ψυχές μας μόνο κλείνουν η μια στην άλλη το μάτι πού και πού.
Κι έτσι νιώθουμε λίγο λιγότερο μόνοι.
Και λίγο λιγότερο ξένοι.
Και πιο ζωντανοί από ποτέ.

* Με αφορμή τη χτεσινή βραδιά στον Ιανό με τον Στάθη Δρογώση και τον Μανώλη Φάμελλο.

Lioness celebrating

Ρόδος, Αγγλία, Λέσβος, Τήνος, Νέα Μάκρη, Κόκκινος Μύλος, Ωρωπός, Πάρος, Στούπα, Μάνη, Νέα Ερυθραία, Χόνγκ Κονγκ, Αη Στράτης, Κύθηρα, Γαλάτσι, Ραφήνα, Θησείο, Μαρκόπουλο, Βριλήσσια, Χαλκίδα, Ιταλία, Ισραήλ, Καρδαμύλη, Κάλαμος, Λέρος...
Αν ενώσεις τις τελίτσες πάνω στον χάρτη, σχηματίζεται μια τεράστια καρδιά - Είναι η αγάπη με την οποία με γεμίσατε χτες και κάνατε τη μέρα μου αξιομνημόνευτη και απόλυτα φωτεινή!
Σε όλους τους αγαπημένους από όλες τις γωνίες του χάρτη - εντός και εκτός Ελλάδας, εντός και εκτός των τειχών, εντός και εκτός διακοπών, σε βουνά και σε παραλίες - ένα τεράστιο ευχαριστώ για όλα!

Σιδερένιο νησί

Ανάπαυλα ολική από τα πάντα.
Οι συσκευές που κοινωνούν τον κόσμο σωπαίνουν.
Το νερό άγριο αλλά διαυγές ξεπλένει το είναι σου ολάκερο. Μέσα κι έξω.
Ο άνεμος με αλάτι εμπλουτισμένος σου ανακατεύει τα μαλλιά
και γδέρνει το δέρμα το ξασπρισμένο από της πόλης το κλείσιμο.
Η ψυχή βιώνει την απόλυτη ίαση της σιωπής και της ηρεμίας.
Δεν λείπεις από πουθενά. Δεν σε χρειάζονται πουθενά.
Για λίγο, είναι σαν να μην υπήρξες ποτέ στον κόσμο τούτο.
Ο ύπνος είναι βαθύς και σε ξαναγεννάει κάθε νύχτα από την αρχή.
Χωρίς διακοπές. Χωρίς εφιάλτες.
Είναι από τούτες τις στιγμές και τις εικόνες που θα φορτίζεις
την μπαταρία της ψυχής πίσω στην πόλη.

FUBAR*

Δεν σου πρέπει ούτε καν το μελάνι που ξοδεύω για να γράψω αυτές τις λέξεις.
Αλήθεια, νομίζεις ότι επέλεξα ποτέ να βγάλω το είναι μου στο σφυρί; Είδες αναρτημένη καμιά ταμπέλα που να λέει "ΠΩΛΕΙΤΑΙ"; Σου είπε ποτέ κανείς ότι μπορείς με τον εκφοβισμό του ανθρωπάκου να τρίξεις τα δόντια τα δικά μου και να με κάνεις στη λάσπη να κυλιστώ μαζί σου;
Σε γέλασαν ανόητο σκουλήκι. Θα συνυπάρχω μαζί σου στον κόσμο τούτο, γιατί προς το παρόν δεν έχω την πολυτέλεια να δημιουργήσω έναν δικό μου κόσμο, όπου να απαγορεύεται η είσοδος σε υπανθρώπους. Μα τη διευκόλυνση ετούτης της συνύπαρξης, από μένα δε θα την έχεις...

*Fucked Up Beyond All Recognition

Εκπτώσεις τέλος

Έρχεται κάποτε η στιγμή που αποφασίζεις ότι οι εκπτώσεις τελείωσαν.
Όχι αυτές της αγοράς, οι άλλες, οι επικίνδυνες. Εκείνες που όσες φορές τις έκανες,
τις χιλιοπλήρωσες και μάλιστα με τόκο παχυλό. 
Και τότε, τραβάς εκείνη τη γραμμή, που άλλοι τη λένε όριο και άλλοι αυτοσυντήρηση,
και αποφασίζεις τι είναι σημαντικό και τι όχι.
Και τραβώντας τη γραμμή, μαθαίνεις και εκείνη τη μαγική λεξούλα,
που μέχρι πρότινος ήταν με τόσες ενοχές φορτωμένη: Όχι.
Το στοίχημα είναι να μπορείς να τη λες αβίαστα και μετά να χαμογελάς.
Και προπαντώς να μην χρειάζεσαι να αναρωτιέσαι αν καλώς ειπώθηκε.
Γιατί, εντέλει, κανένας αποδέκτης της λέξης τούτης
ποτέ δεν έπαθε τίποτα. Τίποτα σοβαρό.
Εκπτώσεις. Τέλος.

Toxic

The cosmic balance of our soul is too precious
to allow toxic elements of any kind to interfere with it.

Με βαφτίσατε Λόμπι

Σε μια από τις πιο επώδυνες και δύσκολες περιόδους της ζωής μου, βρέθηκα σε ένα νέο χώρο. Είχα περάσει έξι μήνες θλίψης και σκοτεινιάς, με μέρες που δεν ήθελα να σηκωθώ καν από το κρεβάτι και με το σώμα μου να βρίσκεται σε πλήρη εγκατάλειψη από μεριάς μου.
Έχουν περάσει αισίως πέντε χρόνια από το πρωινό που πέρασα εκείνο το κατώφλι. Και ο χώρος αυτός, έγινε για μένα σταδιακά ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου.
 Εκεί με έμαθαν να αγαπώ ξανά το σώμα μου, να το φροντίζω, με ενθάρρυναν να συνεχίσω την προσπάθεια και με επιβράβευσαν για όσα κατάφερνα με κάθε μήνα που περνούσε. Εκεί γέλασα τρανταχτά ακόμα και τα πρωινά  που πιεζόμουν για να βγω από το σπίτι, εκεί ξαναχόρεψα σαν μικρό παιδί, απελευθερωμένη από όσα η καθημερινότητα φόρτωνε στους ώμους μου.
Εκεί γνώρισα ανθρώπους με τους οποίους εξακολουθώ να ανταλάσσω κουβέντες και αναγνώσεις και χαμόγελα. Κι εκεί υπήρχε πάντα ένας καλός λόγος και μια ανοιχτή αγκαλιά για τις δύσκολες ώρες. Χωρίς ερωτήσεις. Και χωρίς προσδοκία ανταλλάγματος.
Πέντε χρόνια μετά, ευγνωμονώ τις ατυχίες που με έφεραν εκεί. Γιατί, όπως και να το κάνουμε...ουδέν κακό, αμιγές καλού!

Χαρισμένο με ένα μεγάλο ευχαριστώ στις δασκάλες μου Αλίκη και Κατερίνα.  
 

Συνοπτικές διαδικασίες

Με την πάροδο των χρόνων, έρχεται κάποια στιγμή που συνειδητοποιείς ότι έχεις την τάση να επιλέγεις να αλληλεπιδράς με ένα κάποια συγκεκριμένα "προφίλ" ανθρώπων. Συνήθως χωρίζονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες: η μία είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έχεις την αίσθηση ότι γνωριζόσαστε από πάντα, κουμπώνετε απόλυτα και το "προχώρημα" μαζί τους βιώνεται ως το πιο απλό και απολαυστικό πράγμα στον κόσμο.
Η άλλη κατηγορία είναι εκείνοι που σε ταλαιπωρούν, σε σημαδεύουν, σε αφήνουν άφωνο ξανά και ξανά, σε κάνουν να απορείς πώς κατάφερες πάλι και έπεσες στην παγίδα χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Με αυτούς είναι που κάνεις και τη σοβαρή εξελικτική δουλειά. Αυτοί είναι οι καταλύτες για τα μεγαλύτερα "μαθήματα".
Όταν λοιπόν έρχεται η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι ενώ εξακολουθείς να τους "επιλέγεις", οι κύκλοι των σχέσεων μαζί τους είναι πολύ πιο σύντομοι και πολύ πιο ανώδυνοι από παλιότερα, τότε τολμάς να ψιθυρίσεις μέσα σου: "Άντε, κοντεύω να το περάσω αυτό το μάθημα..."
Κι όπως είπε και μια αγαπημένη φίλη χτες, "όσο πιο κοντά στην εξέλιξή της βρίσκεται η ψυχή, τόσο πιο συνοπτικές γίνονται οι διαδικασίες". 

Πάμε πίσω

Έμεινε πίσω ο νους και η ψυχή
στις εικόνες που γέμισαν τα μάτια και το μέσα μου.
Στη ζεστασιά του παιδικού αγγίγματος,
στο σπόρι που τώρα ανακαλύπτει τον κόσμο,
κι εγώ μαζί του τον ανακάλυψα ξανά απ'την αρχή.
Έμεινε πίσω ο νους στην πυκνή βλάστηση
που έγλειφε τη θάλασσα και στους ναούς που
τίποτα γνώριμο ή οικείο δε θυμίζουν.
Στα ψαροχώρια τα ξεχασμένα από τον χρόνο
και σε γλώσσες ανήκουστες φωνήεντα γεμάτες.
Στην ανεμελιά και στο καινούριο και στον χρόνο
που για άλλη μια φορά απέκτησε για λίγο υπόσταση.
Έμεινα πίσω, σ'εκείνο το σύννεφο που ξέχασε
στον ουρανό ν'ανέβει.
Και στον θεόρατο εκείνο Βούδα, που άθελά μου,
ακούμπησε το χέρι του στα ανακατεμένα μου μαλλιά .

Ανάσα

Είναι κάποιες χρονικές περίοδοι της ζωής, που νιώθεις λες και το Σύμπαν σε παρακολουθεί επισταμένα, για να δει κατά πόσο καταφέρνεις να φέρεις σε πέρας τις "αποστολές" που σου αναθέτει (και  που ενδεχομένως εσύ ο ίδιος έχεις προεπιλέξει σε κάποια στιγμή της ύπαρξής σου - μια στιγμή που τώρα πια έχει διαγραφεί από καθε υπαρκτή σου μνήμη).
Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν την δοκιμασία άμα τη αφίξει της και προσπαθείς να ανταπεξέλθεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τον καλύτερο δυνατό για την πορεία σου και την εσωτερική εξέλιξή σου.
Κι όταν κάποια στιγμή παίρνεις εκείνη την ανάσα, νιώθεις το Σύμπαν -πατ πατ - να σου χαϊδεύει το κεφάλι σα νά'σουν παιδί και να σου λέει: "Εντάξει, κάνε ένα διάλειμμα τώρα, καλά τα πήγες. Θα τα ξαναπούμε αργότερα..."