Ανάσα

Είναι κάποιες χρονικές περίοδοι της ζωής, που νιώθεις λες και το Σύμπαν σε παρακολουθεί επισταμένα, για να δει κατά πόσο καταφέρνεις να φέρεις σε πέρας τις "αποστολές" που σου αναθέτει (και  που ενδεχομένως εσύ ο ίδιος έχεις προεπιλέξει σε κάποια στιγμή της ύπαρξής σου - μια στιγμή που τώρα πια έχει διαγραφεί από καθε υπαρκτή σου μνήμη).
Αντιλαμβάνεσαι λοιπόν την δοκιμασία άμα τη αφίξει της και προσπαθείς να ανταπεξέλθεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τον καλύτερο δυνατό για την πορεία σου και την εσωτερική εξέλιξή σου.
Κι όταν κάποια στιγμή παίρνεις εκείνη την ανάσα, νιώθεις το Σύμπαν -πατ πατ - να σου χαϊδεύει το κεφάλι σα νά'σουν παιδί και να σου λέει: "Εντάξει, κάνε ένα διάλειμμα τώρα, καλά τα πήγες. Θα τα ξαναπούμε αργότερα..."

Ο πρίγκιπας κι ο δράκος

Μου έλεγε σήμερα ένα πιτσιρίκι για ένα παιχνίδι που παίζει. Και στο παιχνίδι, λέει, ο πρίγκιπας πήγε να σώσει την πριγκίπισσα. Μόνο που αντί να τη σώσει, έκλεψε όλα τα λεφτά του κάστρου και εξαφανίστηκε. Για δες, έτσι αλλάζουν λοιπόν τα πρότυπα...σκέφτηκα. Και μετά η πριγκίπισσα καβάλησε τον δράκο και κάπου εκεί ξεκίνησε η παιχνιδοπεριπέτεια.
Ο πιτσιρίκος μου είπε ότι στο παιχνίδι αυτό, ο παίκτης αναβαθμίζει τον δράκο και όχι τον πρίγκιπα. Για φαντάσου... αναβαθμίζει τον δράκο... Δεν ήξερα ότι βγαίνει και σε παιχνίδι αυτό το σενάριο...

Σαν να μην πέρασε μια μέρα

Υπάρχουν κάποιες στιγμές ανείπωτης χαράς, που μόνο ένα καθαρό παρελθόν μπορεί να σου χαρίσει.
Κάποιες στιγμές, που γίνεσαι ξανά παιδί, με τους ανθρώπους που σε έζησαν ως παιδί, παιδιά κι εκείνοι τότε. Κι είναι οι στιγμές αυτές αληθινά πολύτιμες, γιατί για λίγες ώρες δεν υπάρχει τίποτα από το παρόν. Όλα τα σακιά που κουβαλάμε καθημερινά αφήνονται πίσω, κι έτσι μπορούμε ανερυθρίαστα και χωρίς την παραμικρή ενοχή να γελάσουμε και να ξεγελαστούμε, ότι η Δευτέρα τάχα δε θα ξημερώσει ποτέ... Ευτυχώς για μας, τα μάτια μας δεν αλλάξαν ούτε χρώμα, ούτε τρόπο που κοιτάζουν.