Δεν τολμώ ούτε να εκφέρω το όνομά σου. Κάνω πως δε θυμάμαι ότι πλησιάζεις. Οι άνθρωποι όμως που με ξέρουν απ'την καλή κι απ'την ανάποδη, τούτες τις μέρες γνωρίζουν, και με κοιτάζουν με το βλέμμα που ψιθυρίζει: πλησιάζει ε; Πόσες φορές δεν έγραψα για σένα - σου θύμωσα, σου φώναξα, σε αγκάλιασα, έκανα ειρήνη με τη φύση σου τη μυστηριακή, αλλα και πάλι... ποτέ δεν είμαι απολύτως ήσυχη πριν την επικείμενη έλευσή σου.
Μέσα από τους φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινότητας που σε έφεραν στο κατώφλι μου, παλεύω να βρω μια τόση δα στιγμούλα για να σε καλωσορίσω με τον τρόπο που μόνο εμείς οι δύο γνωρίζουμε ότι σου πρέπει. Ο προκάτοχός σου - δεν έχω παράπονο - φρόντισε να με προετοιμάσει δεόντως, θυμίζοντάς μου ότι τα δράματα δεν έχουν εποχή, ούτε ηλικία. Και τώρα εδώ, πάνω από ένα μαύρο πληκτρολόγιο, μάλλον θυμάμαι γιατί η γραφή μου έπαψε τότε. Όλα γίνονται, ξέρεις, πολύ πιο έντονα όταν τα ξεστομίζεις, όταν τα καταγράφεις, όταν τα βλέπεις να ξετυλίγονται μπροστά σου. Όλα αποκτούν υπόσταση, και τεντώνουν τις συναισθηματικές σου χορδές με έναν τρόπο που μόνο ο λόγος μπορεί να πραγματώσει.
Δε θα μπορούσες να μη με οδηγήσεις εδώ. Πάντα με πήγαινες πίσω στα πιο σκοτεινά μου κομμάτια, στα πιο νοσηρά, στους ανθρώπους που άφησα να με τσαλακώσουν και να με σημαδέψουν δια παντός. Ήσουν πάντα το μνημόσυνο του εαυτού που άφησα πίσω μου για πάντα. Για πάντα;
Θα σε καλωσορίσω, για άλλη μια χρονιά. Με τις πατούσες παγωμένες από τον χειμώνα που εισέβαλλε εν μια νυκτί στη ζωή μου και με την ψυχή μου θαρραλέα να σε υποδεχτεί...
