Είναι κάποια παιδιά που από τη στιγμή που διασταυρώνεται ο δρόμος σου μαζί τους, ξέρεις ότι είναι ιδιαίτερα. Δε λέω, όλα τα παιδιά ιδιαίτερα είναι, και αν δε βρεις κάτι ν'αγαπήσεις σε κάθε ένα από αυτά, είναι πρακτικώς αδύνατο να δουλέψεις μαζί τους. Με κάποια όμως από αυτά, δημιουργούνται δεσμοί πολύ ιδιαίτεροι και πολύ άμεσα.
Είναι εκείνα τα παιδιά, των οποίων τα ραντάρ είναι τόσο ευαίσθητα, ώστε να καταλαβαίνουν από την καλησπέρα σου και μόνο αν είσαι καλά ή όχι. Ακόμα κι όταν είσαι απόλυτα σίγουρος ότι η διάθεσή σου δεν γίνεται αντιληπτή από κανέναν.
Είναι τα παιδιά που πλήρη ενσυναίσθησης ανησυχούν όταν αρρωσταίνεις, αντί να πανηγυρίσουν που χάνουν το μάθημα. Είναι τα παιδιά που ρωτούν τις πιο δύσκολες ερωτήσεις. Που σε κοιτούν ευθεία στα μάτια και με το βλέμμα τους να σε κατακεραυνώνει απαιτούν την αλήθεια και τίποτα λιγότερο από αυτήν. Είναι εκείνα τα παιδιά που θέλουν να μοιραστούν τόσα μαζί σου, ώστε δε σου φτάνει ο χρόνος σχεδόν ποτέ.
Είναι τα παιδιά που δυσκολεύονται να αντιληφθούν την πραγματικότητα του προαυλίου όπου βασιλεύει η βία και ο τραμπουκισμός.
Είναι τα παιδιά που ταμπελοποιούνται από τους εκπαιδευτικούς ως φλύαρα, ή αδιάφορα, ή με ελλειματική προσοχή. Γιατί απλά το μυαλό τους τρέχει και θέλουν με κάτι να το απασχολήσουν. Με κάτι "έξω από το κουτί".
Είναι τα ελάχιστα παιδιά που ξέρεις ότι θα σε αναζητήσουν ως ενήλικες.
Είναι οι μελλοντικοί ενήλικες στους οποίους έχεις ποντάρει για ένα πιο φωτεινό μέλλον.
"Γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα".
