Με βαφτίσατε Λόμπι

Σε μια από τις πιο επώδυνες και δύσκολες περιόδους της ζωής μου, βρέθηκα σε ένα νέο χώρο. Είχα περάσει έξι μήνες θλίψης και σκοτεινιάς, με μέρες που δεν ήθελα να σηκωθώ καν από το κρεβάτι και με το σώμα μου να βρίσκεται σε πλήρη εγκατάλειψη από μεριάς μου.
Έχουν περάσει αισίως πέντε χρόνια από το πρωινό που πέρασα εκείνο το κατώφλι. Και ο χώρος αυτός, έγινε για μένα σταδιακά ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου.
 Εκεί με έμαθαν να αγαπώ ξανά το σώμα μου, να το φροντίζω, με ενθάρρυναν να συνεχίσω την προσπάθεια και με επιβράβευσαν για όσα κατάφερνα με κάθε μήνα που περνούσε. Εκεί γέλασα τρανταχτά ακόμα και τα πρωινά  που πιεζόμουν για να βγω από το σπίτι, εκεί ξαναχόρεψα σαν μικρό παιδί, απελευθερωμένη από όσα η καθημερινότητα φόρτωνε στους ώμους μου.
Εκεί γνώρισα ανθρώπους με τους οποίους εξακολουθώ να ανταλάσσω κουβέντες και αναγνώσεις και χαμόγελα. Κι εκεί υπήρχε πάντα ένας καλός λόγος και μια ανοιχτή αγκαλιά για τις δύσκολες ώρες. Χωρίς ερωτήσεις. Και χωρίς προσδοκία ανταλλάγματος.
Πέντε χρόνια μετά, ευγνωμονώ τις ατυχίες που με έφεραν εκεί. Γιατί, όπως και να το κάνουμε...ουδέν κακό, αμιγές καλού!

Χαρισμένο με ένα μεγάλο ευχαριστώ στις δασκάλες μου Αλίκη και Κατερίνα.  
 

Συνοπτικές διαδικασίες

Με την πάροδο των χρόνων, έρχεται κάποια στιγμή που συνειδητοποιείς ότι έχεις την τάση να επιλέγεις να αλληλεπιδράς με ένα κάποια συγκεκριμένα "προφίλ" ανθρώπων. Συνήθως χωρίζονται σε δυο μεγάλες κατηγορίες: η μία είναι εκείνοι οι άνθρωποι που έχεις την αίσθηση ότι γνωριζόσαστε από πάντα, κουμπώνετε απόλυτα και το "προχώρημα" μαζί τους βιώνεται ως το πιο απλό και απολαυστικό πράγμα στον κόσμο.
Η άλλη κατηγορία είναι εκείνοι που σε ταλαιπωρούν, σε σημαδεύουν, σε αφήνουν άφωνο ξανά και ξανά, σε κάνουν να απορείς πώς κατάφερες πάλι και έπεσες στην παγίδα χωρίς να το πάρεις χαμπάρι. Με αυτούς είναι που κάνεις και τη σοβαρή εξελικτική δουλειά. Αυτοί είναι οι καταλύτες για τα μεγαλύτερα "μαθήματα".
Όταν λοιπόν έρχεται η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι ενώ εξακολουθείς να τους "επιλέγεις", οι κύκλοι των σχέσεων μαζί τους είναι πολύ πιο σύντομοι και πολύ πιο ανώδυνοι από παλιότερα, τότε τολμάς να ψιθυρίσεις μέσα σου: "Άντε, κοντεύω να το περάσω αυτό το μάθημα..."
Κι όπως είπε και μια αγαπημένη φίλη χτες, "όσο πιο κοντά στην εξέλιξή της βρίσκεται η ψυχή, τόσο πιο συνοπτικές γίνονται οι διαδικασίες". 

Πάμε πίσω

Έμεινε πίσω ο νους και η ψυχή
στις εικόνες που γέμισαν τα μάτια και το μέσα μου.
Στη ζεστασιά του παιδικού αγγίγματος,
στο σπόρι που τώρα ανακαλύπτει τον κόσμο,
κι εγώ μαζί του τον ανακάλυψα ξανά απ'την αρχή.
Έμεινε πίσω ο νους στην πυκνή βλάστηση
που έγλειφε τη θάλασσα και στους ναούς που
τίποτα γνώριμο ή οικείο δε θυμίζουν.
Στα ψαροχώρια τα ξεχασμένα από τον χρόνο
και σε γλώσσες ανήκουστες φωνήεντα γεμάτες.
Στην ανεμελιά και στο καινούριο και στον χρόνο
που για άλλη μια φορά απέκτησε για λίγο υπόσταση.
Έμεινα πίσω, σ'εκείνο το σύννεφο που ξέχασε
στον ουρανό ν'ανέβει.
Και στον θεόρατο εκείνο Βούδα, που άθελά μου,
ακούμπησε το χέρι του στα ανακατεμένα μου μαλλιά .