Πάμε πίσω

Έμεινε πίσω ο νους και η ψυχή
στις εικόνες που γέμισαν τα μάτια και το μέσα μου.
Στη ζεστασιά του παιδικού αγγίγματος,
στο σπόρι που τώρα ανακαλύπτει τον κόσμο,
κι εγώ μαζί του τον ανακάλυψα ξανά απ'την αρχή.
Έμεινε πίσω ο νους στην πυκνή βλάστηση
που έγλειφε τη θάλασσα και στους ναούς που
τίποτα γνώριμο ή οικείο δε θυμίζουν.
Στα ψαροχώρια τα ξεχασμένα από τον χρόνο
και σε γλώσσες ανήκουστες φωνήεντα γεμάτες.
Στην ανεμελιά και στο καινούριο και στον χρόνο
που για άλλη μια φορά απέκτησε για λίγο υπόσταση.
Έμεινα πίσω, σ'εκείνο το σύννεφο που ξέχασε
στον ουρανό ν'ανέβει.
Και στον θεόρατο εκείνο Βούδα, που άθελά μου,
ακούμπησε το χέρι του στα ανακατεμένα μου μαλλιά .