Κάποιες στιγμές, που γίνεσαι ξανά παιδί, με τους ανθρώπους που σε έζησαν ως παιδί, παιδιά κι εκείνοι τότε. Κι είναι οι στιγμές αυτές αληθινά πολύτιμες, γιατί για λίγες ώρες δεν υπάρχει τίποτα από το παρόν. Όλα τα σακιά που κουβαλάμε καθημερινά αφήνονται πίσω, κι έτσι μπορούμε ανερυθρίαστα και χωρίς την παραμικρή ενοχή να γελάσουμε και να ξεγελαστούμε, ότι η Δευτέρα τάχα δε θα ξημερώσει ποτέ... Ευτυχώς για μας, τα μάτια μας δεν αλλάξαν ούτε χρώμα, ούτε τρόπο που κοιτάζουν.
Έλλη μου, ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς που μας έψαξες (κρυφτό)...μας βρήκες (πούντο πούντο το δαχτυλίδι)...μας ξεκλείδωσες (λάστιχο)...μας έβαλες και πάλι στο παιχνίδι...κι εμείς σαν έτοιμοι από καιρό...πήραμε φόρα να το πιάσουμε από εκεί που τ αφήσαμε ...ευτυχώς για εμάς! φτου ξελευτερία για όλους! gogo
ΑπάντησηΔιαγραφήΓωγούλα μου, η χαρά ήταν όλη δική μου! Η αναζήτηση, η εύρεση και το αντάμωμα μαζί σας ήταν για μένα εμπειρία ζωής!
ΑπάντησηΔιαγραφή