Λατρεμένο σκούρο μπλε*

Κι έρχεται η μουσική να σηκώσει την κουρτίνα της ψυχής
και να αποκαλύψει όλα τα ξεχασμένα σκοτάδια και όλες
τις πληγές που κλείσαν αλλά σημάδια ανεξίτηλα αφήσαν στην ψυχή.
Κι εκείνες τις άλλες που ακόμα αιμορραγούν, αλλά τις γλύφουμε στωικά
παρατείνοντας την επούλωση.
Στην μυστική κοινωνία των σκοταδιών η αναγνώριση γίνεται πάντα
χωρίς λόγια - οι ψυχές μας μόνο κλείνουν η μια στην άλλη το μάτι πού και πού.
Κι έτσι νιώθουμε λίγο λιγότερο μόνοι.
Και λίγο λιγότερο ξένοι.
Και πιο ζωντανοί από ποτέ.

* Με αφορμή τη χτεσινή βραδιά στον Ιανό με τον Στάθη Δρογώση και τον Μανώλη Φάμελλο.