Οι συσκευές που κοινωνούν τον κόσμο σωπαίνουν.
Το νερό άγριο αλλά διαυγές ξεπλένει το είναι σου ολάκερο. Μέσα κι έξω.
Ο άνεμος με αλάτι εμπλουτισμένος σου ανακατεύει τα μαλλιά
και γδέρνει το δέρμα το ξασπρισμένο από της πόλης το κλείσιμο.
Η ψυχή βιώνει την απόλυτη ίαση της σιωπής και της ηρεμίας.
Δεν λείπεις από πουθενά. Δεν σε χρειάζονται πουθενά.
Για λίγο, είναι σαν να μην υπήρξες ποτέ στον κόσμο τούτο.
Ο ύπνος είναι βαθύς και σε ξαναγεννάει κάθε νύχτα από την αρχή.
Χωρίς διακοπές. Χωρίς εφιάλτες.
Είναι από τούτες τις στιγμές και τις εικόνες που θα φορτίζεις
την μπαταρία της ψυχής πίσω στην πόλη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου