Με βαφτίσατε Λόμπι

Σε μια από τις πιο επώδυνες και δύσκολες περιόδους της ζωής μου, βρέθηκα σε ένα νέο χώρο. Είχα περάσει έξι μήνες θλίψης και σκοτεινιάς, με μέρες που δεν ήθελα να σηκωθώ καν από το κρεβάτι και με το σώμα μου να βρίσκεται σε πλήρη εγκατάλειψη από μεριάς μου.
Έχουν περάσει αισίως πέντε χρόνια από το πρωινό που πέρασα εκείνο το κατώφλι. Και ο χώρος αυτός, έγινε για μένα σταδιακά ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου.
 Εκεί με έμαθαν να αγαπώ ξανά το σώμα μου, να το φροντίζω, με ενθάρρυναν να συνεχίσω την προσπάθεια και με επιβράβευσαν για όσα κατάφερνα με κάθε μήνα που περνούσε. Εκεί γέλασα τρανταχτά ακόμα και τα πρωινά  που πιεζόμουν για να βγω από το σπίτι, εκεί ξαναχόρεψα σαν μικρό παιδί, απελευθερωμένη από όσα η καθημερινότητα φόρτωνε στους ώμους μου.
Εκεί γνώρισα ανθρώπους με τους οποίους εξακολουθώ να ανταλάσσω κουβέντες και αναγνώσεις και χαμόγελα. Κι εκεί υπήρχε πάντα ένας καλός λόγος και μια ανοιχτή αγκαλιά για τις δύσκολες ώρες. Χωρίς ερωτήσεις. Και χωρίς προσδοκία ανταλλάγματος.
Πέντε χρόνια μετά, ευγνωμονώ τις ατυχίες που με έφεραν εκεί. Γιατί, όπως και να το κάνουμε...ουδέν κακό, αμιγές καλού!

Χαρισμένο με ένα μεγάλο ευχαριστώ στις δασκάλες μου Αλίκη και Κατερίνα.